Περιοδικό “Εκείνη”…

|

Περιοδικό «Εκείνη»…
Το θυμάμαι σαν όνειρο στον καναπέ του σπιτιού της γιαγιάς μου. Πέντε κόρες είχε η γιαγιά, μία από αυτές και η μητέρα μου, παρόλα αυτά δεν ήξερα ποια ήταν «εκείνη» που το αγόραζε.

Αν και περιοδικό για κεντήματα, δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα χέρια μου, όπως και κάθε τι άλλο που είχε τυπωμένες σελίδες.
Καθόμουν στον καναπέ και δήθεν αδιάφορος το έπαιρνα στα χέρια μου. Ήθελα να μυρίσω το χαρτί, το μελάνι, ακόμα και το υφάσματα που ήταν φωνογραφημένα, αν ήταν δυνατόν…

Η μητέρα μου και οι αδελφές της δούλευαν χρόνια τον αργαλειό. Τον θυμάμαι σαν τώρα στον τοίχο, στο σπίτι της γιαγιάς. Θυμάμαι τον μεγάλο πάγκο, τις κλωστές, τις μυρωδιές, τα χνούδια, τα χτυπήματα πάνω στο ξύλο. Πήγαινα δημοτικό τότε, μα δεν πρόλαβα να το τελειώσω με τον αργαλειό για συντροφιά. Μάλλον κανείς δεν ενδιαφερόταν πια για τα χειροποίητα χαλιά.

Έφυγε ο αργαλειός, άδειασε ο τοίχος, πήρε τη θέση του ο καναπές και μαζί τα περιοδικά της εποχής. Πώς να περάσει ο χρόνος τώρα χωρίς εργόχειρο;

Κάπως έτσι έμαθα κι εγώ το περιοδικό «Εκείνη» και προσπαθούσα να βρω κάτι ενδιαφέρον στο κοφτό, στο βελονάκι, στη σταυροβελονιά και στο πως να φτιάξεις μια βραδινή τσάντα με το βελονάκι…
Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε στο δωμάτιο η μεγάλη τηλεόραση, ξεχάστηκε το «Εκείνη» κι εγώ βρήκα παρηγοριά στο «Τηλέραμα» και τον «Ταχυδρόμο» που αγόραζαν οι θείες μου. Ο κόσμος δε θα ήταν ποτέ ξανά έτσι όπως τον ξέραμε. Ούτε ακόμα και εμείς οι ίδιοι…

Καθώς περπατούσα εχθές στη Ναυαρίνου και έπεσα πάνω σε ετούτη τη βιτρίνα, ήταν σαν να γυρίζω πίσω στο χρόνο. Στάθηκα για δυο λεπτά και έκανα εικόνα τη μάνα και τις θείες μου να πλέκουν, να ξεφυλλίζουν τις σελίδες και να μοιράζονται ιδέες.

Γύρισα για λίγο στην εποχή που το πλέξιμο ήταν ένα δημοφιλές χόμπι και οι γυναίκες ακόμα έφτιαχναν στο χέρι τα τραπεζομάντιλα, τα κουρτινάκια και τα ριχτάρια για τον καναπέ.
Μια εποχή που έσβησε, άλλαξε, και όσο κι αν εξελίχθηκε, δεν μπορεί και δε θα γίνει ποτέ ξανά «Εκείνη»…

Χρήστος Δσκαλάκης

christosdaskalakis.com

Προηγούμενες

Οι τηγανητές πατάτες της γιαγιάς!

“Οι συμμαθητές μου δεν με κάνουν παρέα”…

Επόμενη

Σχολιάστε