Τρία Χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη

Τρία Χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη

Στις 28 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη νύχτα που 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Τρία χρόνια από τη στιγμή που ολόκληρη η Ελλάδα πάγωσε μπροστά στις εικόνες της φρίκης…

Γράφει η Αγγελική Λενακάκη

Γιατί αυτό που συνέβη δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Δεν ήταν μια απλή αλληλουχία λαθών. Ήταν το αποτέλεσμα ενός σιδηρόδρομου που λειτουργούσε χωρίς βασικά συστήματα ασφαλείας, με προειδοποιήσεις που είχαν αγνοηθεί και με μια κουλτούρα ευθύνης που σταματά πάντα στους χαμηλότερους κρίκους.

Από την καταστροφή στη σκιά της συγκάλυψης…

Από τις πρώτες ημέρες, επιχειρήθηκε να κλείσει γρήγορα ο κύκλος των ευθυνών. Το αφήγημα περιορίστηκε στο «ανθρώπινο λάθος». Όμως όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο αυξάνονταν τα ερωτήματα:

-Γιατί τα συστήματα τηλεδιοίκησης δεν λειτουργούσαν;

-Γιατί δεν ελήφθησαν υπόψη οι καταγγελίες εργαζομένων που μιλούσαν για κίνδυνο;

-Γιατί ο χώρος της τραγωδίας αλλοιώθηκε με διαδικασίες που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις;

Η κοινωνία δεν ζητά θεωρίες. Ζητά πλήρη, διαφανή και ανεξάρτητη διερεύνηση. Ζητά να φτάσει η ευθύνη σε αυτούς που πρέπει!

Η Δίκη

Η δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη ξεκινά στις 23 Μαρτίου 2026 στη Λάρισα, με δεκάδες κατηγορούμενους στο εδώλιο, μια διαδικασία που θα κρίνει αν, τρία χρόνια μετά, η Δικαιοσύνη θα σταθεί στο ύψος της κοινωνικής απαίτησης για πλήρη λογοδοσία.

Η 28η Φεβρουαρίου 

Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, σε δεκάδες πόλεις, οι δρόμοι θα γεμίσουν με χιλιάδες κόσμο ζητώντας Δικαιοσύνη για τα 57 θύματα και τις οικογένειες τους!

Η τρίτη επέτειος δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι υπενθύμιση ότι χωρίς λογοδοσία δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατική σταθερότητα.

Η αλήθεια δεν αποκαθίσταται με δηλώσεις.
Δεν θάβεται στα μπάζα.
Δεν ξεχνιέται με τον χρόνο.

Στις 28 Φεβρουαρίου, η κοινωνία δεν θα βγει στους δρόμους μόνο για το παρελθόν.
Θα βγει για το μέλλον.

Για να μη γίνει ποτέ ξανά η αμέλεια κανονικότητα.
Για να μη γίνει ποτέ ξανά η σιωπή πολιτική επιλογή.
Για να μη χρειαστεί καμία οικογένεια να θρηνήσει επειδή το κράτος δεν έκανε το αυτονόητο.