Χρόνια πολλά μαμά!
Σήμερα το ημερολόγιο λέει πως είναι η Γιορτή της Μητέρας. Θα δούμε παντού τέλειες φωτογραφίες, ανθοδέσμες και λόγια συγκίνησης. Όμως η αλήθεια της μάνας δεν βρίσκεται στις στημένες εικόνες. Βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις καθημερινές έγνοιες, στις μικρές θυσίες και σε εκείνη την αιώνια, γλυκιά κούραση στα μάτια της.
«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου.» Οδυσσέας Ελύτης!
Η αγάπη που δεν φοράει «γιορτινά»
Μαμά δεν είναι μόνο η γυναίκα που χαμογελάει σε μια κάρτα. Είναι η γυναίκα που σε περιμένει να γυρίσεις, ακόμα κι αν τα βλέφαρά της κλείνουν. Είναι εκείνη που θα σε πάρει τηλέφωνο να σε ρωτήσει «αν έφαγες», όχι γιατί είναι περίεργη, αλλά γιατί αυτός είναι ο δικός της τρόπος να πει «σ’ αγαπώ» …
Είναι ο άνθρωπος που έχεις δει να λυγίζει, να αγχώνεται, να κάνει λάθη, γιατί είναι άνθρωπος, όχι υπερήρωας. Κι όμως, μέσα από αυτά τα λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες της, σε έμαθε τι θα πει αντοχή.
Η αναγνώριση που της αξίζει δεν είναι ένα «χρόνια πολλά» που το επιβάλλει η μέρα. Είναι:
-Ένα φιλί στο μάγουλο καθώς φεύγεις από το σπίτι.
-Μια ζεστή κουβέντα όταν τη βλέπεις σκεπτική.
-Η υπομονή να την ακούσεις…
Η ουσία κρύβεται στο «μετά»
Αύριο, όταν τα λουλούδια θα έχουν μπει στο βάζο και οι ευχές στα κοινωνικά δίκτυα θα έχουν ξεθωριάσει, εκείνη θα είναι πάλι εκεί. Θα είναι ο άνθρωπος που θα σε στηρίξει στην επόμενη αποτυχία σου και θα χαρεί με την επόμενη μικρή σου νίκη σαν να ήταν δική της.
Ας μην εγκλωβίζουμε, λοιπόν, την ευγνωμοσύνη μας σε μία μόνο Κυριακή. Η αγάπη δεν είναι επέτειος, είναι η υπόσχεση ότι θα είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον, μέρα με τη μέρα, στα εύκολα και στα δύσκολα.
Σήμερα, ας της δώσουμε μια αγκαλιά παραπάνω. Αλλά ας κρατήσουμε και μια για αύριο…