Το ψηφιακό αποτύπωμα αλλιώς…

|

Ζούμε αδιαμφισβήτητα σε ένα ψηφιακό κόσμο. Θα ήταν ουτοπικό να μην αναγνωρίσω τις απεριόριστες δυνατότητες που προσφέρει. Ταυτόχρονα, όμως, θα εθελοτυφλούσα αν δεν αναγνώριζα και τους κινδύνους που ενέχει.

Όχι ,δεν θα αναλωθώ σε κοινότυπους και τετριμμένους σχολιασμούς επί του θέματος.

Αλλά να… μια σκέψη… άναψε τη σπίθα που αναζητώ και με αναζητά και αυτή θαρρώ, για να ξεκινήσει η μαγεία της γραφής!


Γράφει η Μαρία Ψωμαδάκη


Διερωτήθηκα άξαφνα εχθές, χαζεύοντας σε μια πλατφόρμα για το ψηφιακό αποτύπωμα  ή όπως μου αρέσει να το αποκαλώ το ίχνος που αφήνω μέσα στους χαώδεις κώδικες του διαδικτυακού κόσμου, το οποίο με περιέχει τρόπον τινά. Με τούτα και με κείνα ο συνειρμός με έπιασε εξ απήνης. Άραγε τι ψηφιακό αποτύπωμα αφήνει η χρήση του διαδικτύου, με όποιο πρόσφορο μέσο και αν το πράττει καθείς, στο ψυχικό μας γίγνεσθαι;

Σκεπτόμενη πιο προσεκτικά και συγκροτημένα ετούτο τον συλλογισμό, διαπίστωνα και ταυτόχρονα επεξεργαζόμουν κάποιες ακαθόριστες αλλαγές στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που είχαν περιέλθει στην αντίληψη μου τον τελευταίο καιρό…Κάπως συγκεχυμένες φάνταξαν στην αρχή, αλλά όχι για πολύ. Η επιρροή της υπέρμετρης χρήσης του διαδικτύου και δη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει αφήσει βαθιά σημάδια στη συμπεριφορά και στον ψυχισμό του ανθρώπου .

Έτσι απλά συνειδητοποιώ, σαν από καιρό έτοιμη την απαξία που βιώνουν τα ανθρώπινα αισθήματα! Με πόση αλήθεια ευκολία και προχειρότητα αντιμετωπίζονται, σαν να πρόκειται για άλλη μια εικονική φιγούρα…Οσμίζομαι σαν άλλο αρπακτικό την ευθεία κρίση των αξιών και των προτύπων. Η ανθρώπινη οντότητα θαρρείς παρουσιάζει αλλοιώσεις. Παρατηρώ σαν θεατής, ανίκανος να αντιδράσει προς στιγμήν, την φυσική  αλληλεπίδραση μεταξύ των σύγχρονων ανθρώπων του διαδικτύου. Είναι άκρως ευδιάκριτη η αμηχανία, το άγχος, η ανασφάλεια ως προς την διαπροσωπική επικοινωνία. Υπάρχει μια περιρρέουσα αίσθηση σαν να έχουν πάρει μια στάση  άμυνας σε μια επίθεση που δεν είναι ορατή στο γυμνό μάτι…

Η διαπροσωπική επαφή μοιάζει σαν να ωθεί τους ανθρώπους σε άγνωστα και θολά νερά, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Μπορείς να βάλεις παρωπίδες μετά και να ισχυριστείς ότι δεν αντιλαμβάνεσαι την αποξένωση που σέρνει μαζί του ο ψηφιακός ετούτος κόσμος ; Ή την απατηλότητα με την οποία περιφέρει κομπάζοντας την τάχα ουσιαστική συμβολή του στην ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή;

Οι άνθρωποι αναπτύσσουν μια σχέση ασφαλείας και εξάρτησης με το επίπλαστο τούτο γίγνεσθαι της διαδικτυακής πραγματικότητας . Σαν να τους ακούω: « Μα δεν έχει απαιτήσεις.», «Είναι απαλλαγμένο από την ανάγκη να δώσεις ένα μέρος από τον εαυτό σου στον άλλο.», «Μα φυσικά και δεν πληγώνει.», «Είναι εύκολο, εύπεπτο, αναίμακτο.»

Φαντάζει στα μάτια μου σαν μια παθητική στάση ζωής, που δεν δημιουργεί τα απαραίτητα εκείνα ερεθίσματα τα οποία συντελούν στην καλλιέργεια της ψυχής….στερούν από τον άνθρωπο ,λοιπόν, το καλύτερο κομμάτι του…την ουσία και το νόημα της ζωής…

Ο επίπλαστος ψηφιακός κόσμος της επικοινωνίας μέσω του διαδικτύου ,ας μην γελιόμαστε αγαπητοί μου, όσο πετυχημένα και αν περιφερόμαστε από «chatting» σε «chatting»,όσο και να σερφάρουμε, όσα παιχνίδια και να παίξουμε δεν θα καταφέρει ποτέ να υποκαταστήσει την ειλικρινή , ουσιαστική και συναισθηματική επικοινωνία με τον άλλο. Δεν πρόκειται ποτέ να καλύψει τις ανάγκες μας, που μέσα μας ουρλιάζουν. Όσες ωτοασπίδες και να φορέσουμε δεν θα είναι αρκετές… Δεν θα αναγνωρίσει επ’ ουδενί την αξία μας, δεν θα αγγίξει με τρυφερότητα τον ψυχισμό μας! Αυτό είναι έργο πρώτιστα του ίδιου μας του εαυτού κι έπειτα των ανθρώπων εκείνων που η ζωή έχει ανταμώσει τους δρόμους μας και έχουν δημιουργηθεί δεσμοί ουσίας και αγάπης.

Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος από ψηφιακά ίχνη, οθόνες , πλήκτρα, κάμερες και γκατζετάκια τεχνολογίας. Η ποιότητα, η ουσία,  το νόημα, το περιεχόμενο, το συναίσθημα, το δόσιμο αυτά είναι τα ίδια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης οντότητας από καταβολής χρόνου και φυσικά το άυλο της ψυχής του!

Ας φερθούμε, λοιπόν,  έξυπνα και ας χρησιμοποιήσουμε τον ψηφιακό κόσμο ,που μας προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία προς όφελος μας ,χωρίς να υποδουλώσουμε το πνεύμα μας και να αποδυναμώσουμε την αξία μας . Εν κατακλείδι, ας δώσουμε στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το μερίδιο που τους αναλογεί. Σίγουρα όχι το περισσότερο και το καλύτερο μας! Αυτό ας το δώσουμε στον άλλο σημαντικό για μας άνθρωπο.

Χέρι, χέρι…άνθρωπος με άνθρωπο ας γυρίσουμε την πυξίδα σαν έμπειροι ιχνηλάτες και ας χαράξουμε τη δική μας πορεία στον πραγματικό κόσμο.

Προηγούμενες

Π.Σ. Καλαμακίου: Ελένη Μπικάκη, όσο υπάρχουν άνθρωποι να αγαπούν τον τόπο τους, τίποτα δε χάνεται…

Άνθρωποι γύρω σου πολλοί…

Επόμενη

Σχολιάστε