Πολεμικό ανακοινωθέν

|

Πολεμικό ανακοινωθέν
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 5 το χάραμα. Το ξυπνητήρι ήχησε όπως κάθε πρωί την ίδια ακριβώς ώρα. Τίποτε δεν προμήνυε τι θα επακολουθούσε.


Γράφει η Μαρία Ψωμαδάκη


Άνοιξα νωχελικά την τηλεόραση και έντρομη άκουσα να ηχούν οι σειρήνες του πολέμου. Πάγωσα ολάκερη. Ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου. Απλά παρακολουθούσα σαν σε λήθαργο τα τεκταινόμενα αδυνατώντας να δεχτώ τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν στην οθόνη. Εντελώς απροσδόκητα ένας χείμαρρος από βρισιές τάραξαν τη σιωπή του πρωινού, όσες δεν έχω ξεστομίσει μια ολάκερη ζωή!!!
Η σκέψη μου άξαφνα παγώνει…
Τα παιδιά που βρίσκονται στην εμπόλεμη ζώνη. Τα κοιτώ κατάματα και ας βρίσκομαι σχεδόν 2.500 χιλιόμετρα μακριά. Ζητούν, σχεδόν απαιτούν εξηγήσεις. Τι να αποκριθείς στα πως και τα γιατί που φωλιάζουν στα αθώα μάτια τους; Χαμηλώνω το βλέμμα. Δεν έχω τις απαντήσεις που ζητούν! Αντιθέτως με κατακλύζει ενας ορυμαγδός προβληματισμών.

Ποιοί είμαστε βρε αδελφέ; Σε τι κατάντια έχουμε περιέλθει; Να έχουμε πόλεμο τον εικοστό πρώτο αιώνα; Ακόμα και σήμερα εξακολουθούμε να λύνουμε τις διαφορές μας με το σκληρό, βάρβαρο και απάνθρωπο ετούτο τρόπο; Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου!

Οι ιθύνοντες, ω ποία έκπληξη, κρύβονται με επιτυχία πίσω από χλιαρές δηλώσεις και ακόμα πιο χλιαρές αντιδράσεις. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι δεν αρμόζουν ούτε κατά διάνοια στη βαρύτητα της θέσεως που φέρουν. Ξεδιάντροπα παρακολουθούν από τα άνετα σαλόνια τους άβουλοι και άπραγοι να εκτυλίσσεται ένα δράμα. Αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων! Πραγματικά λυπηρή και ιδιαιτέρως απογοητευτική η στάση που υιοθέτησαν. Κατ’εμέ και άκρως ανησυχητική! Εξοργίζομαι και μόνο στη σκέψη.
Άνθρωποι νεκροί…άνθρωποι ζωντανοί μέσα στη βαρβαρότητα του πολέμου.

Νοιώθω μέσα μου τον οδυρμό, τη θλίψη, τον πόνο, το φόβο, την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια των συνανθρώπων μου. Τα δάκρυα τους είναι και δικά μου! Αυτό , όμως, που με πληγώνει πάνω και πέρα από οτιδήποτε άλλο είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτε για αυτούς…δεν έχω τη δύναμη να απαλύνω τη φρίκη που βιώνουν . Αισθάνομαι ανήμπορη και παντελώς αδύναμη! Έχω μάθει να αγωνίζομαι με κάθε μέσο που διαθέτω…η μάχη αυτή, όμως, με υποχρεώνει σε ήττα ευθύς εξαρχής.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα συμφέροντά σας και οι επιδιώξεις σας οικονομικές, γεωπολιτικές ή όποιες άλλες. Με αφήνουν παγερά αδιάφορη οι επεκτατικές σας βλέψεις και οι σκοπιμότητες σας. Κλείνω πεισματικά τα αυτιά μου στις δικαιολογίες που ανεπιτυχώς χρησιμοποιήσατε για να αποποιηθείτε την ευθύνη των πράξεων σας.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι οι συνάνθρωποί μου που στερήθηκαν το αγαθό της ζωής! Τα παιδιά που φώλιασε μέσα τους ο φόβος και η φρίκη του πολέμου…Με συγκλονίζει το θέαμα των ανθρώπων στους δρόμους των πόλεων που κυνηγημένοι ψάχνουν για ένα καταφύγιο. Με πληγώνει η απόγνωση , η απελπισία και η δυστυχία που είναι χαραγμένη στα πρόσωπα και τις ψυχές των κατατρεγμένων πολιορκούμενων…

Η ζοφερή πραγματικότητα του πολέμου. Καταλύθηκε αγαπητοί μου συνάνθρωποι η Ειρήνη…Το σπουδαιότερο αγαθό του ανθρώπου. Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον….για πρώτη φορά , όμως, δεν αισιοδοξώ.
Εν κατακλείδι, ίσως αυτή να μην είναι η δική μας προσωπική μάχη, όμως το αύριο δεν εγγυάται τίποτα! Για αυτό ας σταθούμε με αλληλεγγύη στους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας, ακριβώς όπως θα θέλαμε να πράξουν για εμάς σε μια αντίστοιχη περίσταση.

Προηγούμενες

Κρητικό πιλάφι με κοτόπουλο

Εκπαίδευση και Εκπαιδευτικοί: Ειρήνη Καλλιονάκη, φιλόλογος και σύμβουλος σταδιοδρομίας στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Σπηλίου

Επόμενη

Σχολιάστε