Οι πικρές αλήθειες για τις καταλήψεις στα σχολεία

|

Με αφορμή τις καταλήψεις σε Γυμνάσια και Λύκεια που ξεκίνησαν σχεδόν με το πρώτο κουδούνι για τη νέα σχολική χρονιά, φιλοξενούμε κάποια αποσπάσματα από το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του φιλολόγου κ. Θεόδωρου Πελαντάκη, το οποίο έχει δημοσιευτεί στα Ρεθεμνιώτικα Νέα (rethnea.gr).

Οι καταλήψεις των (δημόσιων) σχολείων ξεκίνησαν κατά το 1990. Συνδέθηκαν με τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα και από τότε, σχεδόν εθιμικά, επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Ποιος ακριβώς τις ξεκίνησε, δεν ξέρω, ούτε γνωρίζω το κίνητρο ή τους στόχους του. Ξέρω όμως ότι συνεχίζονται όχι από κάποια δυναμική των εφήβων – μαθητών αλλά επειδή υποκινούνται και μεθοδεύονται από κάποια κόμματα της βουλής ίσως και εξωκοινοβουλευτικά. Αυτά αξιοποιούν κάποιες ιδιότητες, χαρακτηριστικές ιδιομορφίες της εφηβικής ηλικίας (από τις οποίες δε λείπει η συνηλικιακή αλληλεγγύη – συμπαράσταση αλλά και η διάθεση για χαβαλέ). Με τα συνεχώς βελτιούμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι μαθητές του πρώτου σχολείου κατάληψης γνωστοποιούν το γεγονός, που εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη τη Χώρα. Καταντά μάλιστα να σπεύδουν όλα σχεδόν τα σχολεία να πάρουν μέρος στον «αγώνα» για να καρπωθούν τις δάφνες της «νίκης» και να μη μείνουν «εκτός νυμφώνος», ακόμη και αν δεν έχουν αιτήματα, όχι βέβαια πως πάει καλά η εκπαίδευση στον τόπο μας. Είναι κοινό μυστικό ότι πρώτα γίνεται η κατάληψη και στη συνέχεια διατυπώνονται-εφευρίσκονται τα αιτήματα.

Σημειώνω και υπογραμμίζω ότι καταλήψεις σχολείων γίνονται μόνο στα δημόσια σχολεία της Ελλάδας. Σπανιότατα γίνονται σε άλλες χώρες. Στα ιδιωτικά σχολεία είναι αδιανόητο να γίνει κατάληψη. Το ίδιο και στα ιδιωτικά κολλέγια, στα οποία λειτουργούν παραρτήματα πανεπιστημίων του εξωτερικού. Αντίθετα στα ελληνικά (δημόσια) πανεπιστήμια όχι μόνο γίνονται καταλήψεις, κλοπές, διαρρήξεις, εμπρησμοί αλλά και μακροχρόνιες κατοικήσεις σε πανεπιστημιακά κτήρια του Πολυτεχνείου της Αθήνας και του Πανεπιστημίου της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης κάποιων «αγωνιστών» που έχουν δικούς τους «νόμους».
Εδώ επαληθεύεται η λαϊκή ρήση: «Μπείτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώστε» στα δημόσια σχολεία και στα δημόσια πανεπιστήμια. Ανάλογο φαινόμενο δεν παρατηρείται σε καμία άλλη χώρα σε ολόκληρο τον πλανήτη γη. Είναι άραγε ανόητοι οι φοιτητές των άλλων χωρών και δεν σπεύδουν να υιοθετήσουν την ελληνική πατέντα του ασύλου της παρανομίας στα Πανεπιστήμια;

Η κατάληψη ενός σχολείου είναι πράξη παράνομη. Η χρήση των αλυσίδων και του λουκέτου είναι πράξεις βαθύτατα αντιδημοκρατικές και ιδιαίτερα αντιπαιδαγωγικές. Είναι πράξη παράνομη η κατάληψη, επειδή κάθε σχολείο χτίζεται για να γίνει ναός της αγωγής, της γνώσης και της παιδείας. Είναι αντίθετο προς τον προορισμό και τη φύση του σχολείου η μετατροπή του σε φυλακή από οποιονδήποτε, ακόμη και από μαθητές. Για τους μαθητές υπάρχει κάθε σχολείο αλλά δεν είναι ιδιοκτησία τους. Ανήκει σε αυτούς και στις επόμενες γενιές των μαθητών, ακόμη και των αγέννητων.

Με τόσων χρόνων «αγώνα» των μαθητών, θα έπρεπε η εκπαίδευσή μας να είναι η καλύτερη του κόσμου. Είναι τέτοια η εκπαίδευσή μας ή είναι στην κατάταξη πρώτη από το τέλος; Όχι πως φταίνε οι μικροί μαθητές. Η κοινωνία της ανοχής που διαμορφώσαμε φταίει για όλα τα δεινά που μας περιβάλλουν και συμπαρασύρομε τη νέα γενιά, αντί να μας οδηγεί εκείνη με τον δυναμισμό της.

Αναμένω την ημέρα, εκτιμώ ότι δεν θα αργήσει, που όταν μπει λουκέτο σε 1 μόνο σχολείο, θα σπεύσουν ο διευθυντής, ο σύλλογος των καθηγητών και ο σύλλογος των γονέων να βρουν επί τόπου λύση (και με διάλογο και με νουθεσίες και με την απαραίτητη αυστηρότητα).
Ας θυμούμαστε ότι η ατιμωρησία οδηγεί στην ακολασία και η ακολασία στη ζουγκλοποίηση κάθε ανθρώπινης κοινωνίας.

Ο σοφός Πλάτων μας δίδαξε τον 5ο αιώνα π.Χ. «παιδείαν λέγω την εκ παίδων αγωγήν, ώστε πολίτην γενέσθαι τέλεον, άρχειν τε και άρχεσθαι επιστάμενον μετά Δίκης» (Λέγω ότι εκπαίδευση είναι η καθοδήγηση του παιδιού για να γίνει πολίτης τέλειος, που να γνωρίζει καλά να κυβερνά και να κυβερνάται με δικαιοσύνη».

Πότε και πώς θα μάθουν τα παιδιά να αγωνίζονται; Η απάντηση είναι ότι χρειάζεται να μάθει η νέα γενιά να αγωνίζεται. Αλίμονο, αν οι νέοι δεν διεκδικούν αγωνιστικά το καλύτερο. Είναι σαν να γερνούν πριν από την ώρα τους. Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για αγώνα. Η παράνομη κατάληψη του σχολείου δεν είναι τρόπος αγώνα. Είναι γεγονός με βία, παρανομία, τραμπουκισμούς, διάλυση του παιδαγωγικού κλίματος, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να προχωρήσει το έργο του σχολείου.

Αν κάποιοι γονείς θέλουν να κάμουν καταλήψεις για να γίνουν «αγωνιστές» τα παιδιά τους, θα ήταν και έντιμο και ηθικό να κάμουν κατάληψη στο δικό τους σπίτι, επειδή το σχολείο είναι όλων των παιδιών και όχι του δικού τους μόνο παιδιού και της παρέας του. Είναι δημόσιο – κοινό αγαθό για τους σημερινούς και τους μελλοντικούς μαθητές και για την τοπική κοινωνία, όπως συμβαίνει και στη δική μας Χώρα σε μερικά σχολεία, με φωτισμένους εκπαιδευτικούς και δραστήριους γονείς και τοπικούς άρχοντες.

Σημειώνω ότι για μη νόμιμες πράξεις των ανήλικων (μαθητών) υπεύθυνοι είναι οι γονείς και σε άλλες κοινωνίες που σέβονται τον εαυτό τους, διώκονται οι γονείς των ανήλικων μαθητών δικαστικά και πληρώνουν τις ζημιές που τυχόν έκαμαν οι ανήλικοι, λίγες ή περισσότερες. Αυτή είναι σκληρή αλλά αποτελεσματικά δοκιμασμένη μέθοδος. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης και αυτοσεβασμού.

Σε καμιά από τις χιλιάδες των καταλήψεων σχολείων από το 1990 δεν προηγήθηκε ο διάλογος. Οι διευθυντές, οι καθηγητές, οι γονείς και η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών μαθαίνουν την κατάληψη από τις αλυσίδες και τα λουκέτα στις εξώθυρες των σχολείων. Πρώτα γίνεται η κατάληψη και έπειτα διατυπώνονται τα αιτήματα.
Στο κάθε σχολείο που λειτουργεί κανονικά γίνεται διάλογος και στην τάξη με το επίσημο πρόγραμμα και στο διάλειμμα με το ανεπίσημο αναλυτικό πρόγραμμα και στις μαθητικές κοινότητες. Άλλωστε ο διάλογος είναι το μεγαλύτερο δώρο που χάρισε το ελληνικό πνεύμα στην ανθρωπότητα. Είναι η βάση της Δημοκρατίας, του τελειότερου μέχρι σήμερα γνωστού συστήματος διακυβέρνησης.

Οι καταλήψεις, αυτή είναι η πεποίθησή μου, επιδεινώνουν την ήδη δεινή κατάσταση της εκπαίδευσης και της κοινωνίας μας. Και μας κάνουν δακτυλοδεικτούμενους στους άλλους λαούς, ιδιαίτερα σ’ αυτούς που έχουν καλή ιδέα και συμπάθεια – αγάπη προς την Ελλάδα και τους Έλληνες. Αν παίρνουν φώτα από τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδα, από εμάς τους σύγχρονους Έλληνες παίρνουν παραδείγματα προς αποφυγήν (μη τήρηση των νόμων, καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων).

* O Θεόδωρος Πελαντάκης είναι Φιλόλογος

Φωτογραφία αρχείου

Προηγούμενες

“Το κορίτσι με το σαλιγκάρι”, ταξιδεύει στην πιο ξέγνοιαστη “Παραλία”…στα Μάταλα!

Κάπνισμα και Διατροφή

Επόμενη

Σχολιάστε